Jaco_1 34 jaar oud, introspectief, positief ingesteld, vind groei, ontwikkeling en creativiteit belangrijk, en voer die idealen ook uit in mijn werk in de zorgsector. Meer over mijzelf: hier.

Dit log gaat over mijn interesses in het leven en alle aspecten daarvan, over mijn relatie met de wereld om mij heen, en over mijn gedachtes daarover. De vorm daarvoor zal van dag tot dag wisselen. Ik drijf op uitwisseling, en stel het dus zeer op prijs als je reageert op mijn stukjes. Oh, en ik haat het als mensen anderen beperken op wat voor manier dan ook.

Sinds 21 mei 2008 ben ik samen met Judith een trotse ouder van Ida. En vanaf 13 oktober 2009 ook van Ida's zusje Siri.

Lilypie Second Birthday tickers

Lilypie First Birthday tickers

zondag 3 januari 2010

2010!!!

Voor alle lezers van mijn blog die zoveel geduld hebben getoond en klaarblijkelijk nog steeds wel eens langskomen ondanks dat er maar weinig te lezen en bijzonder veel te raden is geweest, en alle toevallige passanten en iedereen die ik dan nog vergeten ben (bijvoorbeeld iedereen die mijn blog níet leest):

Een warm, fantastisch, inspirerend, leerzaam, lekker, fijn, prettig, uitdagend, gelukscreërend, liefdevol, avontuurlijk, ervaringsrijk en bovenal een gelukkig 2010 toegewenst!

zondag 27 december 2009

2009 in Muziek

Door alle verwikkelingen hebben behalve Ida en Siri maar weinig categorieën nog aandacht gekregen op mijn weblog, terwijl ik toch op allerlei vlakken dingen heb meegemaakt en ervaringen heb opgedaan. Het schrijven van blogjes kost echter nu eenmaal de nodige moeite en dus tijd en die is schaars tussen alle luiers en blokken door, vandaar ook dat mijn reageerfrequentie op andere blogs drastisch is afgenomen. Hopelijk komt het op gegeven moment in een wat vruchtbaarder vaarwater, maar tot die tijd dank ik alle lezers van dit blog voor hun geduld en begrip. Als voortijdig afsluiter van 2009 nog een muziekblog. Al met al heb ik toch de nodige CD's weten te kopen die dit jaar uitkwamen, en in navolging van Twitter (het medium ligt mij niet, maar het is een goede oefening om wat bondiger te leren schrijven) minirecensies geschreven voor de albums die op mij de meeste indruk hebben gemaakt. Stuk voor stuk aanraders dus, maar de keuze ligt uiteraard bij u! Veel lees- en luisterplezier.

Fever Ray - Fever Ray. Zangeres Karen Dreijer Andersson van The Knife maakt weergaloze soloplaat. Duistere en organische sfeerelectro met de onmiskenbare ijle stem van Dreijer, een plaat die groeit en groeit en groeit. Aanrader!
PJ Harvey/ John Parish – A Woman A Man Walked By. Weer een prachtalbum van Polly Jean en haar bijna-vaste muzikale partner John Parish. Puntige songs, die stevig rocken en nooit voorspelbaar zijn.
Peter Doherty – Grace/Wastelands. Enfant terrible maakt geen warrige punkpop, maar piekfijne liedjes met veel afwisseling. Uitstekend album, dat ook Ida’s goedkeuring kon wegdragen!
JJ- JJ No2 – Heerlijke luisterpop, knisperende electronica met warme akoestische sfeer. Het wat mysterieuze Zweedse collectief JJ maakt schitterende liedjes met een getalenteerde naamloze zangeres. Alleen via de import te bestellen of op MP3, rechtstreeks bij de uitgever in Zweden. Echt een aanrader!
Animal Collective – Merriweather Post Pavilion. Onnavolgbaar sferische geluidsbouwwerken, die lukraak in elkaar lijken geschoven, maar uiterst doordacht en aantrekkelijk klinken. Niet te classificeren muzieklandschapjes die uitnodigen tot ontdekkingstochten.
Taken by Trees – East of Eden. Leren kennen door de cover My Boys van het nummer My Girls van Animal Collective. Heerlijke singer-songwriter muziek met een oosters tintje. Zweedse zangeres Victoria Bergsman neemt haar album op in Pakistan met locale musici, met een warme, prettige en tintelende muziek als resultaat.
Julian Casablancas – Phrazes for the Young. Voorman van The Strokes maakt eerste solo-album. Pittig denderend in je oorkanaal, met lichte disco-jaren ’80-synthrock-invloeden, maar altijd goede songs die beklijven. Maar ik blijf toch in spanning wachten op het vierde Strokes-album, dat naar het schijnt nog dit jaar uitkomt.
Modest Mouse – No One’s First and You’re Next. Weer een leuke titel met lekkere nummers van de kampioenen van de ironische teksten op puntige, net-geen-woedende zang-over-catchy-en-nooit-voorspelbare-altpop. Outtakes van de sublieme albums Good News For People Who Love Bad News en We Were Dead Before The Ship Even Sank. Ze hadden er niet op misstaan, maar dan hadden we deze leuke EP niet gehad.
Isbells – Isbells. Rustige luisterliedjes van Belgische bodem. Sprankelende gitaar met fluisterende zang kabbelt je oren in en ontspant tot het bot.
Typhoon & New Cool Collective – Chocolade EP. Het plezier spat ervan af op dit korte album als resultaat van de live-samenwerking tussen de twee naamgevers van het album. Lekkere jazzpop met de flowende raps van de eloquente en intelligente Typhoon.
The Dead Weather – Horehound. Lekkere bluesaltrock van het zoveelste project van Jack (The White Stripes) White. Afwisselende songs die je speakers uitdenderen met veel tempowisselingen en een heerlijke energie. Sterkste nummer is het White-product Cut Like a Buffalo.
Nog te weinig beluisterd om mijn mening te verwoorden, maar onnoemelijk lekker klinkend en dus ook aanraders: The XX met het album XX en Dirty Projectors met Bitte Orca

donderdag 24 december 2009

De Speeldoos

Een leuk en sympathiek project van Torre Florim (zanger en bandleider van De Staat) en Roos Rebergen (idem voor Roosbeef) is De Speeldoos. Met schitterend naïeve teksten uit gedichten van verstandelijk gehandicapten van de zorgorganisatie Dichterbij hebben zij een prachtige EP gemaakt met pakkende liedjes die stuk voor stuk het luisteren waard zijn. Te krijgen in een simpele digipack of (en dat is de versie die ik heb) in een heuse muziekdoos, waar je aan een hendeltje kan draaien om te luisteren naar de melodie van één van de liedjes. Alsof De Staat en Roosbeef dit jaar al niet genoeg succes hadden met hun albums Waiting for Evolution en Ze Willen Wel Je Hond Aaien, Maar Niet Met Je Praten, maken ze op de valreep een goed en aantrekkelijk album om het jaar 2009 leuk mee af te sluiten.

donderdag 26 november 2009

Mexicaanse Prik

Niet gek gemaakt door de hype, en kritisch tegenover overmedicatie, hebben we toch besloten om ons in te laten enten tegen de Mexicaanse Griep. Helaas behoren wij met een baby onder de zes maanden tot een risicogroep en zouden wij het ons nooit vergeven als Siri besmet raakt door ons en om die reden blijvende aandoeningen krijgt aan bijvoorbeeld haar longen. Judith en ik hebben onze eerste prik twee weken geleden al gehaald, maar Ida moest vandaag. Zoals het een ware Ida betaamt gaf ze geen prik-kik en onderging ze het hele proces stoïcijns en met de gezonde belangstelling van een anderhalfjarige. En daarna lekker naar het kinderdagverblijf, waar het uitzonderlijk rustig was, want het merendeel van de kindjes stond waarschijnlijk nog in de sporthal, ondanks het uitblijven van grote rijen.



vrijdag 13 november 2009

Vind de verschillen

Een klein jaar geleden was de schoolfotograaf bij het kinderdagverblijf van Ida en een week geleden weer. Onderstaande foto's zijn het resultaat van beide bezoekjes, ik stel voor dat u zelf bepaalt welke de meest recente is.

Nu onze dagen zijn gevuld met het heen en weer rennen tussen onze dochters, is het onmogelijk om niet hier en daar wat vergelijkingen te trekken. Waren we er op de dag van de geboorte van overtuigd dat Siri sprekend op Ida leek, tegenwoordig zien we eigenlijk voornamelijk verschillen. En toch zet de verzorging van Siri veel herinneringen aan Ida voorin het brein. De jankjes en kreetjes die beide dames slaakten als ze krampjes hadden, de hortende en stotende manier waarop een huilbui zich aankondigt en waarmee je weet dat je als de sodemieter een fles in elkaar moet draaien, het vele heen en weer lopen met een dochter op de armen/de schouder/in de kinderwagen. Hoeveel kilometer hebben we wel niet afgelegd ondertussen, al ijsberend (IJS! roept Ida bij de ijsbeer) door de kamer?

En het stemt je vreselijk melancholiek, om je te beseffen dat 16 maanden geleden we dezelfde kromme beentjes moesten bedwingen om Ida de luier te verwisselen, we dezelfde flesjes maakten, haar voor een deel dezelfde kleertjes aandeden, en dezelfde geluksmomentjes hadden op het moment dat ze lekker tegen ons aan kroop en in slaap viel. En nu, alweer bijna 18 maanden na haar geboorte, loopt Ida door ons huis alsof ze nooit iets anders deed, haar vocabulaire groeit met de dag, ze heeft haar eigen vaste programma's, zoals alle lampen aanwijzen die licht geven, hetgeen een hele klus is als je het Rapenburg affietst, of borden en bekers als leeg markeren met de gevleugelde woorden 'ap'. En gisteren kregen we tot overmaat van ramp het bericht dat ze vanaf 1 januari al naar de peutergroep gaat op het kinderdagverblijf. Normaal gebeurt dit pas rond de tweede verjaardag, maar klaarblijkelijk (we hebben nog geen verklaring gekregen, dus hier is het nog raden) is ze groot genoeg om met onder meer haar vriendjes Tijl, Gijs en Rienk de overstap naar de grote kindjes te maken!

Kleine kinderen worden groot, en natuurlijk voel ik de nodige trots als Ida al zo vroeg geschikt wordt geacht om met grotere kinderen te interacteren (ze speelt regelmatig al een ochtendje of middagje beneden), en op een ruimte komt waar faciliteiten zijn waar ze over een tijdje op de wc mag zitten. Maar het gaat ook zo ontzettend snel. Voor je het weet gaat ze naar school, komt ze met vriendjes thuis, en bezoekt ze je met haar kinderen in je bejaardenwoning. Hè, het lijkt wel of dat hele oudergedoe alleen maar met behulp van clichés is uit te drukken. We moeten het er maar voor over hebben, want al gaf je me een miljard, nog zou ik deze dametjes nooit en te nimmer uit mijn leven willen verwijderen.

Voor de goede orde: links is Siri en rechts is Ida op nagenoeg dezelfde leeftijd.

zaterdag 7 november 2009

Van moment tot moment

Dat we in een maalstroom van gezinsleven terecht zouden komen, dat hadden we wel zo'n beetje verwacht, maar het is onmogelijk om je een voorstelling te maken van de omvang van die maalstroom. Het is een dagtaak om alle ballen zo'n beetje in de lucht te houden, beide meisjes genoeg aandacht, liefde, eten en schone luiers te geven, maar het is het allemaal waard. De momentjes met Siri op schoot, al of niet met fles, het zien hoe Ida haar zusje adoreert, al heeft ze best zo nu en dan haar moeilijke momentjes als ze niet exact dat kan doen wat er in haar hoofdje omgaat (en wanneer kan dat nou voor u en ik?). De nachtelijke sessies, die Judith en ik uiteraard in ploegendiensten uitvoeren, en die ons desondanks toch beetje bij beetje slaapgebrek opleveren, maar die ook resulteren in een uur met een kleine, warme baby op schoot, die haar ogen de kost geeft (en maar niet gaat slapen, ook al wil jij dat zo graag), kronkelige bewegingkjes doet, zachtjes snurkt of ademhaalt en uiteindelijk in het volste vertrouwen in slaap valt. De tocht door het huis naar haar slaapkamertje, het in de wieg leggen, en daarna flesjes schoonmaken en dankbaar weer in bed kruipen met je slapende gade.
We wisten het niet, en al hadden we het geweten, dan was er niets anders geweest, ook dan was Siri gekomen, mochten we haar welkom heten, en stuurden we onderstaande kaartjes de wereld in, met hetzelfde ontwerp als het kaartje van Ida, maar met andere tekst, foto en kleuren uiteraard.

woensdag 21 oktober 2009

My Girls


There isn't much that I feel I need
A solid soul and the blood I bleed
But with a little girl, and by my spouse,
I only want a proper house

[...]

I don't mean to seem like I
Care about material things,
Like a social status,
I just want
Four walls and adobe slats
For my girls

"My Girls"(C) 2009 Animal Collective van het album Merriweather Post Pavilion


.

zondag 18 oktober 2009

Siri Felicia

Sommige seizoenen of momenten in de dag hebben hun eigen geur en sfeer. Maandagnacht rook het knisperig koud en herfstig, met ondertonen van vallende bladeren en naderende vorst, toen ik naar buiten liep om de vuilnis naar het einde van de straat te brengen. Normaliter doe ik dit niet 's nachts, maar Judith was al wakker vanaf 2330 uur en ik drie uur later, doordat de weeën waren begonnen. Een man kan niet zo gek veel betekenen als er weeën plaatsvinden, dus na het inpakken van de spullen ben ik maar naar buiten gelopen met de vuilniszakken. Een laatste keer door deze straat als vader van een enig kind, de laatste keer de man van een zwangere vrouw, op de vooravond van de rest van mijn leven.

Om 0415 uur belde ik mijn ouders om Ida op te halen en een uur later arriveerden we in het ziekenhuis. De tocht en tijd tot dan toe liepen een soort van geroutineerd, zakelijk, soepel, paniekloos. Maar zwanger van verwachtingen: wie zou er aan het einde van deze keten van gebeurtenissen haar opwachting maken? Siri Felicia, het herfstkind.

Wat een mooie dochter ben je, Siri! Je slaapt de hele dag door, en als je wakker bent, kijk je enigszins lodderig om je heen, en laat je je koeioneren door ons en door je grote zus. Ida is dol op je, en vindt alle poespas om je heen interessant en maar een klein beetje irritant; het is ook lastig en wennen als je even niet 100% van de aandacht krijgt zoals doorgaans. Maar verder krijg je kusjes en speeltjes van je grote zus, en word je regelmatig enigszins hardhandig over je hoofdje geaaid. Het delen van haar koninkrijk is dus weinig problematisch, al worden de hofdienaren wel goed bezig gehouden.

Zoals jij je een baan door je moeder streed, zo snel en heftig, de oerkrachten die bij haar loskwamen, de eigen wereld waarin ze opging om jou in ons midden te zetten, er zijn geen woorden om die voldoende recht te doen, daarvoor kan een gelukkige vader alleen zijn hoofd buigen. Met een glimlach van oor tot oor, want ook het geluk om de vader te zijn van zo'n prachtvrouwtje en haar schitterende wonderzus Ida is onuitputtelijk.

En in deze dagen, wanneer de regen tegen de ramen dreunt, en de bladeren je om de oren vliegen, zoeken wij gevieren naar een nieuw dag- en nachtritme. Nog twee dagen en we moeten het voortaan stellen zonder die fantastische mensen die kraamverzorgers zijn, twee handen minder in huis, maar gelukkig twee volwassenen die hun beste beentje voorzetten en steeds handiger worden om de aandacht te verdelen en twee kinderen die hun beste beentje voorzetten om zo lief, schattig en aandachtsvragend mogelijk te zijn. So far so good.

dinsdag 13 oktober 2009

Welkom..

...Siri. Dinsdagochtend 13 oktober 2009 om 07.35 uur maakte jij ons gezin compleet.

maandag 12 oktober 2009

Nu?

40weeksMaar nee. Er waren wat voortekenen, gisteren, en vannacht, maar helaas is de kans nu wel heel miniem geworden dat Twida wordt geboren op haar uitgerekende dag. De flessen tonic en de ananasharten zijn alweer ingezet, maar een beetje halfslachtig, aangezien ze er vorig jaar ook niet wisten te zorgen dat Ida op tijd werd geboren. Toen moesten we nog 8 lange, lange dagen wachten voordat Ida het levenslicht zag, nu hopen we stiekem op een iets korter scenario, want ons incasseringsvermogen ligt toch wat lager dankzij slapeloze nachten (beide partijen) en een heel lief, maar aandachtsvragend -nog heel eventjes enig kind en daar dus van profiterend- oudste dochtertje.
De klok tikt voort, inspiratie en concentratie nemen af, maar het wachten is gelukkig eindig. Nog even geduld dus, ook voor jullie ;-P

Contact

Mijn foto

Laatste berichten

Laatste reacties

Verwijzingen

januari 2010

ma di wo do vr za zo
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

web-log.nl, powered by TypePad